انتخاب لایه امید بخش برای استخراج به روش گاز کردن زیر زیمینی زغال سنگ(UCG)مطالعه موردی:منطقه زغالی مزینوی طبس

نویسندگان

1 دانشجوی دکترای استخراج معدن دانشکده مهندسی معدن،نفت و ژئوفیزیک دانشگاه صنعتی شاهرود

2 دانشیار دانشکده مهندسی معدن ،نفت و ژئوفیزیک دانشگاه صنعتی شاهرود

3 استاد دانشکده مهندسی معدن ،نفت و ژئوفیزیک دانشگاه صنعتی شاهرود

4 کارشناس ارشد استخراج معدن دانشکده مهندسی معدن،نفت و ژئوفیزیک دانشگاه صنعتی شاهرود

چکیده

 
در روش تبدیل به گاز کردن زیر زیمنی زغال سنگ (UCG: Underground Coal Gasification) لایه های زغال سنگ با ضخامتهای مختلف و در اعماق متفاوت بدون نیاز به عملیات معدن کاری سنتی با یک فرایند پیشرفته ترمومکانیکی و شیمیایی به صورت برجا در زیرزمین به گاز سنتزی تبدیل می شود. گاز حاصله طی فرایندهای نسبتا ساده ای به انواع محصولات حامل انرژی تبدیل می گردد.پارامترهای زیادی ازجمله ضخامت،عمق،شیب لایه،نوع زغال سنگ،شرایط گسل ها و درزه های منطقه ،ذخیره زغالی،شرایط سقف و کف لایه و شرایط آب شناسی در انتخاب محل اجرای UCG تاثیر می گذارند.در این تحقیق با مطالعه بر روی منطقه زغالی مزینوی طبس و با در نظر گرفتن معیارهای محل اجرای UCG ،لایه زغالی مستعد برای UCG به روش منبع احتراق قابل کنترل پسرو (CRIP: Controlled Retraction Injection Point) انتخاب شد.انتخاب لایه زغالی مستعد طی دو مرحله،مرحله اول بدون در نظر گرفتن نوع روش گاز کردن و در مرحله دوم با انتخاب روش گاز کردنCRIPانجام شده است.نتایج حاصل بیانگر این است که لایه زغالی M2 به دلیل ضخامت بالا و ذخیره زیاد نسبت به سایر لایه های بررسی شده ،دارای برتری قابل ملاحظه ای است.علاوه بر این لایه زغالی M2-1 ٚ M4 ،M5،M1 به ترتیب در اولویتهای بعدی برای گاز کردن به روش CRIP هستند.

کلیدواژه‌ها